Gisteravond beleefde Dans der Vampieren zijn première in de Stadschouwburg van Antwerpen. De rode loper werd omringd door verschillende glazen vazen in welke het dampende bloed van de slachtoffers van de vampieren al stond te borrelen.
De musical is gebaseerd op de in 1967 uitgebrachte film ‘The vampire killers’, geregisseerd door Roman Polanski. De cultfilm moest in de ogen van Polanski een sprookjesachtige vertelling worden. De film werd in eerste instantie door de critici negatief onthaald, maar gaandeweg apprecieerden zij de grappige elementen in de film. De horror in de film moest volgens Polanski als grappig worden ervaren.
De voorstelling gaat over de zoektocht van professor Abronsius en zijn assistent Alfred in Oost-Europa om aldaar het bestaan van vampieren te onderzoeken. Wanneer zij verdwalen komen zij in de herberg terecht waar de inwoners allemaal zijn voorzien van knoflook. Hun vermoeden van het bestaan van de vampieren wordt hierdoor alleen maar gevoed.
Alfred ontmoet de jonge herbergierdochter Sarah, waar hij direct smoorverliefd op wordt. Helaas is Alfred niet de enige geïnteresseerde, ook Graaf Von Krolock heeft een oogje op de mooie Sarah. Geïntrigeerd door de knappe graaf glipt Sarah weg naar het slot van de Graaf. Haar vader die haar achtervolgt wordt gebeten aangetroffen in de bossen, waarna hij dezelfde avond nog tot vampier tot leven komt.
Alfred en de professor trekken op onderzoek uit en nemen hun intrek in het slot. In de kelder van het slot vinden zij de sarcofagen van Graaf Von Krolock en zijn zoon Herbert.
Ondertussen maakt Graaf Von Krolock Sarah warm voor het bal. Alfred probeert Sarah uit alle macht weg te lokken uit het slot, maar de verleiding van de Graaf zorgt ervoor dat Sarah op het bal gebeten wordt door de Graaf. De professor en Alfred slaan op de vlucht, waarbij het hen lukt om Sarah mee te nemen. In het bos transformeert Sarah in de armen van Alfred tot een vampier en bijt zij ook Alfred…..
Alfred ontmoet de jonge herbergierdochter Sarah, waar hij direct smoorverliefd op wordt. Helaas is Alfred niet de enige geïnteresseerde, ook Graaf Von Krolock heeft een oogje op de mooie Sarah. Geïntrigeerd door de knappe graaf glipt Sarah weg naar het slot van de Graaf. Haar vader die haar achtervolgt wordt gebeten aangetroffen in de bossen, waarna hij dezelfde avond nog tot vampier tot leven komt.
Alfred en de professor trekken op onderzoek uit en nemen hun intrek in het slot. In de kelder van het slot vinden zij de sarcofagen van Graaf Von Krolock en zijn zoon Herbert.
Ondertussen maakt Graaf Von Krolock Sarah warm voor het bal. Alfred probeert Sarah uit alle macht weg te lokken uit het slot, maar de verleiding van de Graaf zorgt ervoor dat Sarah op het bal gebeten wordt door de Graaf. De professor en Alfred slaan op de vlucht, waarbij het hen lukt om Sarah mee te nemen. In het bos transformeert Sarah in de armen van Alfred tot een vampier en bijt zij ook Alfred…..
Naar mijn mening komt de musical traag op gang door de zogenaamde grappige momenten van Polanski. De echte horror blijft lang uit en daardoor ook heftig spel en bepaalde vampieren dramatiek, inclusief opzwepende dans. Daarentegen waren de spelers goed gecast voor de rollen. De prachtige zware bariton van Hans Peter Janssens past prachtig bij de rol van Graaf Von Krolock. Hij speelt de rol dan ook met veel inlevingsgevoel. Evenals de overige hoofdrollen vertolt door Sebastien de Smet, Niels Jacobs, Anne van Opstal, Frank Hoelen en anderen werden prachtig vertolkt door middel van mooie zang en goed samenspel.
Visueel is het ook genieten. De opening is veelbelovend. Je waant je echt midden in de bergen. De decors zijn mooi en er wordt goed gebruik gemaakt van de diepte van het toneel.
Visueel is het ook genieten. De opening is veelbelovend. Je waant je echt midden in de bergen. De decors zijn mooi en er wordt goed gebruik gemaakt van de diepte van het toneel.
Kijk voor meer informatie op http://www.musicalvanvlaanderen.be/
Door Marloes Romeijn
naam: Dans der Vampieren
plaats: Stadsschouwburg in Antwerpen
datum + uur: 24 oktober 2010 om 15.00 uur
met wie? Quinten Goens, Caroline Hoornaert en Charlotte Truyens van 5WWiA
motivatie: Vampieren zijn een leuk ondewerp. Ik praat wel over de echte vampieren, de schrikwekkende, angstaanjagende wezens die gruwelijk zijn, dus de originele vampieren hoe ze eerst waren, bijvoorbeeld graaf Dracula uit Bram Stokers 'Dracula'. Ik praat niet over de 'Twilight'-softies, die schitteren als er zon op hen schijnt en 'vegetarisch' leven. Een andere reden dat ik naar 'Dans der Vampieren' ben geweest, is omdat het een rockmusical is. Ik had niet echt veel zin om naar een gewone, klassiekere musical te gaan, maar een rockmusical trok me aan, en dat was ook vernieuwend.
voorkennis: De regisseur (Roman Polanski) van het originele stuk ('The fearless vampire killers') kende ik, niet alleen van het nieuw door de intimiteiten met een minderjarige, maar ook door zijn films (bijvoorbeeld 'Rosemary's baby'). Ook Jim Steinman, de man die de muziek verzorgde, kende ik. Hij was de man achter Meatloaf en Bonnie Tyler! De cast kende ik echter niet.
Bespreking:
Het verhaal is cliché, de bloedmooie, net 18 geworden dochter van een overbeschermende vader wordt verliefd op een overbeschermende vader, maar ook de veel oudere graaf, die tevens ook een vampier is, probeert haar te verleiden. Dit zorgt voor een gevecht tussen haar twee 'minnaars' en uiteindelijk kan ze nog steeds niet kiezen, en eet ze van beide walletjes. De graaf bijt haar, en zij neemt haar onschuldige vriend mee de 'ondood' in. Er zijn echter ook 'nieuwere', modernere aspecten in het verhaal ingewerkt. Mythes worden ontkend, maar ook gestaafd. De mythe dat vampiers niet tegen kruisbeelden kunnen omdat ze een pact hebben gesloten met de duivel, wordt bijvoorbeeld tegengesproken in de scène waar Chagal, de overbeschermende vader van het naïeve meisje, Sarah, een vampier is en de dienstmeid wilt bijten. Zij houdt dan een kruisbeelt voor zijn neus, maar Chagal giechelt en zegt: "werkt niet, ik ben joods." Maar de mythes dat vampiers geen spiegelbeeld hebben en niet tegen knoflook kunnen, worden bevestigd door het feit dat ze met spiegels werken op het decor en de acteurs die 'ondood' waren, niet weerspiegeld werden, en ook dat de bewoners in de herberg zich tegen de vampiers wapenden met knoflook. Een ander aspect dat niets met mythes te maken heeft, is de introductie van de homoseksualiteit die uit de taboesfeer wordt gehaald, en dit door middel van de homoseksuele zoon van de graaf.
De auteur van de recensie heeft gelijk, de musical komt traag op gang. De zogenaamde 'grappige momenten' van Polanski hebben daar naar mijn mening niets mee te maken, wel de enorm lange voorstelling van de personages (waarvan vele in deel 2 niet eens meer genoemd worden) en de weinige afwisseling van de decor. Ook de lange intro, waar het verhaal wordt uitgelegd en de professor en Alfred ontdekken dat er vampiers zitten, maken deel 1 enorm langdradig. In het decor, dat eerst wel fascinerend was om te zien, zat wel wat verandering, door de draaiende ondergrond, maar uiteindelijk blijft de locatie hetzelfde, en hierdoor verslapte mijn aandacht bij momenten wel tijdens deel 1. De auteur van de recensie zegt dat de echte horror lang uitblijft, en daar geef ik haar gelijk in. Voor mij blijft de horror het hele stuk uit, aangezien ik dit geen horror vond. Excuses voor mijn muggenzifterij, maar dit was geen horror. Ok, misschien dat gevoelige kijkers dit een horrormusical vond, maar ik (met mijn 'ervaring' op het gebied van horrorfilms) deel hun mening niet. De dramatiek in het stuk liet wel op zich wachten, en de opzwepende dans ook, wandaar dat ik tijdens het eerste deel de titel 'DANS der Vampieren' in twijfel trok.
De spelers waren goed gecast, weer geef ik de recensieschrijver gelijk. Hans Peter Janssens is echt het type man dat ik me voorstel als ik bijvoorbeeld aan Dracula denk, en dat is voor mij een echte vampier. Ook zijn zware baritonstem paste perfect bij zijn rol; bij sommige liedjes (bijvoorbeeld Total eclipse of the heart / totale duisternis) hoor je echt de emoties die hij in zijn spel legt. Hij laat zijn emoties letterlijk spreken (zingen in dit geval). Een nadeel is wel zijn verstaanbaarheid, maar dit lag waarschijnlijk aan zijn vals (vampieren)gebit. Anne van Opstal vond ik ook wel vrij goed gecast, maar Janssens was beter. Van Opstal slaagt erin een meisje neer te zetten die niet altijd even braaf is en wel eens durft weg te lopen om te dansen met vampieren. Een van de personages die ik nog uitstekend vond, was de professor. Zijn onhandige humor en uitsraling van seniele oude dronkelap deden me soms bijna over de grond rollen van het lachen (bijna, ik had het gedaan als er plaats was geweest tussen de stoelen).
Visueel vond ik het zeker genieten, dat was echt een pluspunt. Ik genoot niet van hun gezichtsexpressies, aangezien onze plaatsen daarvoor te slecht waren (wat wil je; voor 29euro?), maar de decors en de kostuums waren dubbel en dik in orde. De pracht van de decors begon inderdaad al bij de opening van het stuk. Door het gebruik van twee doeken (een zwaardere waar het landschap op geprojecteerd werd, en een lichtere voor de sneeuw), viel de sneeuw precies echt, of strooiden ze ogenschijnlijk met valse sneeuw. Dit viel echt te vergelijken met het 3D-effect van sommige films. Je waande je echt in de besneeuwde bergen. De herberg waar Sarah en Chagal leefden en waar het grootste deel van deel 1 werd gespeeld, was ingenieus gebouwd en had zelfs een ouderwets kantje, alsof het volkje van daar enkele eeuwen terug in de tijd was blijven steken. Het werd er nog beter op, want blijkbaar draaide de bodem van het podium, waardoor je een prachtig zicht had op alle hoekjes en kantjes van het perfect gebouwde decorstuk. Maar de meest verbazingwekkende locaties waren toch die in het kasteel, waar ik me vooral in het tweede deel de ogen uit het hoofd keek. Die waren fantastisch nagebouwd en leken levensecht. De laatstgenoemde locaties verdienen een dikke pluim. Een laatste vermelding gaat naar de kostuums, die de sfeer en het imago van de personages versterkten. Bijvoorbeeld het maagdelijke meisje Sarah draagt een zedig wit kleed, maar haar ondeugende kant wordt toch weer - bewust of onbewust - in beeld gebracht door de kinky rode laarsjes en de rode cape. Rood staat voor liefde, hartstocht, passie en ... Bloed? Dit is maar een voorbeeld van een diepere betekenis van de kostuums. Het laatste voorbeeld dat ik wil geven is dat het vrouwelijke kantje van de homozoon wedr versterkt door het dragen van lichte pastelkleurtjes. De kostuums hebben onbewust wel een invloed , dus vond ik dat ze, Last But Not Least, een vermelding verdienen.
plaats: Stadsschouwburg in Antwerpen
datum + uur: 24 oktober 2010 om 15.00 uur
met wie? Quinten Goens, Caroline Hoornaert en Charlotte Truyens van 5WWiA
motivatie: Vampieren zijn een leuk ondewerp. Ik praat wel over de echte vampieren, de schrikwekkende, angstaanjagende wezens die gruwelijk zijn, dus de originele vampieren hoe ze eerst waren, bijvoorbeeld graaf Dracula uit Bram Stokers 'Dracula'. Ik praat niet over de 'Twilight'-softies, die schitteren als er zon op hen schijnt en 'vegetarisch' leven. Een andere reden dat ik naar 'Dans der Vampieren' ben geweest, is omdat het een rockmusical is. Ik had niet echt veel zin om naar een gewone, klassiekere musical te gaan, maar een rockmusical trok me aan, en dat was ook vernieuwend.
voorkennis: De regisseur (Roman Polanski) van het originele stuk ('The fearless vampire killers') kende ik, niet alleen van het nieuw door de intimiteiten met een minderjarige, maar ook door zijn films (bijvoorbeeld 'Rosemary's baby'). Ook Jim Steinman, de man die de muziek verzorgde, kende ik. Hij was de man achter Meatloaf en Bonnie Tyler! De cast kende ik echter niet.
Bespreking:
Het verhaal is cliché, de bloedmooie, net 18 geworden dochter van een overbeschermende vader wordt verliefd op een overbeschermende vader, maar ook de veel oudere graaf, die tevens ook een vampier is, probeert haar te verleiden. Dit zorgt voor een gevecht tussen haar twee 'minnaars' en uiteindelijk kan ze nog steeds niet kiezen, en eet ze van beide walletjes. De graaf bijt haar, en zij neemt haar onschuldige vriend mee de 'ondood' in. Er zijn echter ook 'nieuwere', modernere aspecten in het verhaal ingewerkt. Mythes worden ontkend, maar ook gestaafd. De mythe dat vampiers niet tegen kruisbeelden kunnen omdat ze een pact hebben gesloten met de duivel, wordt bijvoorbeeld tegengesproken in de scène waar Chagal, de overbeschermende vader van het naïeve meisje, Sarah, een vampier is en de dienstmeid wilt bijten. Zij houdt dan een kruisbeelt voor zijn neus, maar Chagal giechelt en zegt: "werkt niet, ik ben joods." Maar de mythes dat vampiers geen spiegelbeeld hebben en niet tegen knoflook kunnen, worden bevestigd door het feit dat ze met spiegels werken op het decor en de acteurs die 'ondood' waren, niet weerspiegeld werden, en ook dat de bewoners in de herberg zich tegen de vampiers wapenden met knoflook. Een ander aspect dat niets met mythes te maken heeft, is de introductie van de homoseksualiteit die uit de taboesfeer wordt gehaald, en dit door middel van de homoseksuele zoon van de graaf.
De auteur van de recensie heeft gelijk, de musical komt traag op gang. De zogenaamde 'grappige momenten' van Polanski hebben daar naar mijn mening niets mee te maken, wel de enorm lange voorstelling van de personages (waarvan vele in deel 2 niet eens meer genoemd worden) en de weinige afwisseling van de decor. Ook de lange intro, waar het verhaal wordt uitgelegd en de professor en Alfred ontdekken dat er vampiers zitten, maken deel 1 enorm langdradig. In het decor, dat eerst wel fascinerend was om te zien, zat wel wat verandering, door de draaiende ondergrond, maar uiteindelijk blijft de locatie hetzelfde, en hierdoor verslapte mijn aandacht bij momenten wel tijdens deel 1. De auteur van de recensie zegt dat de echte horror lang uitblijft, en daar geef ik haar gelijk in. Voor mij blijft de horror het hele stuk uit, aangezien ik dit geen horror vond. Excuses voor mijn muggenzifterij, maar dit was geen horror. Ok, misschien dat gevoelige kijkers dit een horrormusical vond, maar ik (met mijn 'ervaring' op het gebied van horrorfilms) deel hun mening niet. De dramatiek in het stuk liet wel op zich wachten, en de opzwepende dans ook, wandaar dat ik tijdens het eerste deel de titel 'DANS der Vampieren' in twijfel trok.
De spelers waren goed gecast, weer geef ik de recensieschrijver gelijk. Hans Peter Janssens is echt het type man dat ik me voorstel als ik bijvoorbeeld aan Dracula denk, en dat is voor mij een echte vampier. Ook zijn zware baritonstem paste perfect bij zijn rol; bij sommige liedjes (bijvoorbeeld Total eclipse of the heart / totale duisternis) hoor je echt de emoties die hij in zijn spel legt. Hij laat zijn emoties letterlijk spreken (zingen in dit geval). Een nadeel is wel zijn verstaanbaarheid, maar dit lag waarschijnlijk aan zijn vals (vampieren)gebit. Anne van Opstal vond ik ook wel vrij goed gecast, maar Janssens was beter. Van Opstal slaagt erin een meisje neer te zetten die niet altijd even braaf is en wel eens durft weg te lopen om te dansen met vampieren. Een van de personages die ik nog uitstekend vond, was de professor. Zijn onhandige humor en uitsraling van seniele oude dronkelap deden me soms bijna over de grond rollen van het lachen (bijna, ik had het gedaan als er plaats was geweest tussen de stoelen).
Visueel vond ik het zeker genieten, dat was echt een pluspunt. Ik genoot niet van hun gezichtsexpressies, aangezien onze plaatsen daarvoor te slecht waren (wat wil je; voor 29euro?), maar de decors en de kostuums waren dubbel en dik in orde. De pracht van de decors begon inderdaad al bij de opening van het stuk. Door het gebruik van twee doeken (een zwaardere waar het landschap op geprojecteerd werd, en een lichtere voor de sneeuw), viel de sneeuw precies echt, of strooiden ze ogenschijnlijk met valse sneeuw. Dit viel echt te vergelijken met het 3D-effect van sommige films. Je waande je echt in de besneeuwde bergen. De herberg waar Sarah en Chagal leefden en waar het grootste deel van deel 1 werd gespeeld, was ingenieus gebouwd en had zelfs een ouderwets kantje, alsof het volkje van daar enkele eeuwen terug in de tijd was blijven steken. Het werd er nog beter op, want blijkbaar draaide de bodem van het podium, waardoor je een prachtig zicht had op alle hoekjes en kantjes van het perfect gebouwde decorstuk. Maar de meest verbazingwekkende locaties waren toch die in het kasteel, waar ik me vooral in het tweede deel de ogen uit het hoofd keek. Die waren fantastisch nagebouwd en leken levensecht. De laatstgenoemde locaties verdienen een dikke pluim. Een laatste vermelding gaat naar de kostuums, die de sfeer en het imago van de personages versterkten. Bijvoorbeeld het maagdelijke meisje Sarah draagt een zedig wit kleed, maar haar ondeugende kant wordt toch weer - bewust of onbewust - in beeld gebracht door de kinky rode laarsjes en de rode cape. Rood staat voor liefde, hartstocht, passie en ... Bloed? Dit is maar een voorbeeld van een diepere betekenis van de kostuums. Het laatste voorbeeld dat ik wil geven is dat het vrouwelijke kantje van de homozoon wedr versterkt door het dragen van lichte pastelkleurtjes. De kostuums hebben onbewust wel een invloed , dus vond ik dat ze, Last But Not Least, een vermelding verdienen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten