Julius

RECENSIE

Naam: Julius
Datum + uur: 10 november om 13.00
Plaats: 't Vondel in Halle
Met wie: 6WWiA en nog andere klassen en andere scholen
Motivatie: verplicht met school
Voorkennis: het verhaal van Julius Caesar, telt dat als voorkennis?

BESPREKING:
De structuur van het toneelstuk is origineel en maakt het leuk om te kijken. Het is wat Memento-achtig (u kent die film toch?) en maakt het in het begin wat moeilijk om te kijken (ze gooien je meteen in het verhaal en je weet van boe noch ba), maar door de herhaling en uitbreiding (eerst zie je gewoon de moord, dan zie je de moord door ogen van Caesar en dan zie je nog eens de moord door ogen van de samenzweerders) snap je het uiteindelijk toch. Het was eens niet een gewoon toneelstuk, dus chronologisch, en die vernieuwing maakt het leuk.

Zoals de recensie zegt, Julius was echt wel een dynamisch toneelstuk. Er waren wel vrij veel monologen, maar de acteurs speelden meer dan tien personages, maar toch waren ze maar met drie. Ze wisselden van hoed en jasje, en dit veroorzaakte ook een verandering in hun karakter. Kadèr Gürbüz ging van trouwe vrouw van Caesar naar verradelijke vriend, door gewoon een hoed op te zetten. Dit maakte het ook wat moeilijk, want je had even tijd nodig om te beseffen welk hoedje bij welk personage hoorde, maar uiteindelijk had je het toch wel door.

Het decor was inderdaad enorm simpel. Zes tonnen, die pilaren/zuilen voorstelden volgens mij, maar die ze verschoven over het hele podium om andere decors te creëren. De acteurs gebruikten de hele zaal als podium, ze liepen tussen de stoelen en moedigden ons ook aan om mee te roepen en actief te zijn.

De geluiden en muziek waren wel aangepast aan het stuk, bv. de heel luide/donkere/actieve muziek als men Caesar vermoordde. Ook maakten de acteurs zelf geluid, door op de tonnen te slaan als klokslag, door applaus en gejuich na te bootsen, enz.

De flitsende spots toonden ook de activiteit toen Caesar werd vermoord, dan begonnen de lichten te flikkeren, wat echt de intensiteit toonde van het gedeelte.

Ik vond het over het algemeen wel een leuk stuk om te kijken, en als scoren zou ik het een 8/10 geven.

Final Destination 5

RECENSIE (van Humo.be)

Vorige week woensdagmiddag. We staan vredig de tijd te verbijten op het perron van metrostation Beekkant wanneer we ineens worden overvallen door een omineus gevoel van imminente dreiging. 

Daar! Is het normaal dat er midden op de sporen een stroomkabel ligt te vonken en te knetteren? Is het toeval dat net nú 'Subway to Venus' van de Red Hot Chili Peppers uit de luidsprekers weerklinkt? Enneuh... Scheurt die metro niet véél te snel het station binnen?
Ineens buldert de hel los: het voorste treinstel vliegt met een donderend geraas van de sporen, recht op ons af... Maar het waren slechts hersenspoken: we waren nog íéts te veel in de ban van 'Final Destination 5', de nieuwste aflevering uit de welbekende 'You can't cheat Death!'-slasher-franchise.
Zoals gewoonlijk gaat de plot van start met een jongeman die een akelig realistisch visioen heeft van een verschrikkelijke catastrofe: we gaan niet verraden wélke catastrofe, maar weet dat het onheil - net als de vliegtuigramp uit deel één – razend knap in beeld is gezet.
Zoals u wellicht weet staan of vallen de 'Final Destination'-films met de inventiviteit van de accidenten, en die zijn deze keer van een uitstekende cru: in onze favoriete scène gebeurt er iets ingenieus met een op en neer springende gymnaste, een lekkende ventilator, een blootliggende elektriciteitsdraad en een scherpgepunte kopspijker die op het uiteinde van de afzetbalk geduldig op een neerkomende voetzool ligt te wachten.
Zelfs de 3D – die hier uitsluitend dient om allerlei voorwerpen uit het scherm te laten priemen – mag voor één keer worden gezien. Excellente zomertrash!


Naam: Final Destination 5
Datum + uur: vrijdag 9 september 2011 om 20.00
Plaats: Kinepolis Brussel
Met wie: Bram Vereertbrugghen (6HumB) en Quinten Goens (6WWiA)
Motivatie: Ik had de reclame zien hangen in enkele stations en metrostations, en ik vond de vorige films vrij grappig. Ja, u kan me nu vrij psycho vinden, maar de Final Destination-films zijn zo'n flopper qua horrorfilm, dat ze grappig worden. De manieren van doodgaan in de films zijn vergezocht, wat ze origineel en leuk om naar te kijken maakt. Dus ik verwachtte toch wel iets van de 5e film, en het is ook de laatste van de reeks, dus dat zou het zeker de moeite waard maken...
Voorkennis: Ik heb de vorige 4 films gezien, dus ik wist al wat ik kon verwachten, ook al hebben die films meestal niet zoveel met elkaar te maken, behalve dat er soms vermeld wordt wat er in de vorige gebeurde. Je kan ze allemaal (behalve de 2e, omdat daar nog een 'overlevende' uit de 1e meespeelt) afzonderlijk kijken, dus voorkennis was niet nodig.


BESPREKING
De Final Destination-films beginnen allemaal hetzelfde. Eén of andere jongere krijgt een visioen dat er iets erg te gebeuren staat, en dit redt hem/haar en enkele vrienden uiteindelijk het leven. In de 5e Final Destination is dit juist hetzelfde. Een jongen, die met enkele vrienden/collega's in een bus zit, ziet de brug onder hen instorten. Hij krijgt een paniekaanval en loopt samen met enkele anderen naar de kant. Juist aangekomen op 'vasteland', zien ze inderdaad de brug instorten, wat het begin is... Jaja, nadat je de vorige 4 hebt gezien, is het allemaal heel voorspelbaar, maar dat maakt het niet minder leuk om te kijken. De instorting van de brug is magnifiek gefilmd, en door de tussenkomst van 3D zie je letterlijk alles (ook de lichaamsdelen van de slachtoffers) op je afvliegen.


Het eerstvolgende slachtoffer is meteen ook de favoriete scène van de auteur van de recensie. En ja, ik geef hem daarin volledig gelijk. Ze sterft in vrij originele omstandigheden, en je ziet zo aankomen wat er met haar zal gebeuren, wat je op het uiterste van je stoel doet zitten. Ja, ook al zijn de Final Destiunationfilms ergens een schaamte voor het hele horrorgenre, ze kunnen de spanning goed opdrijven en er in houden. En ze zijn nog eens lachwekkend, want de sterfgevallen zitten vol ironie...


Een leuk voorbeeld van die ironie was het volgende sterfgeval. Een levensgenieter wilt een ontspannende massage krijgen, en zoals u weet, is dat daar meestal een oord van vrede. Boeddha, zoals u waarschijnlijk ook weet, is een vredelievende god. De ironie hierin is dat het slachtoffer sterft door toedoen van Boeddha... (toch door een Boeddhabeeld)


Over de rest van de ongevallen ga ik niet veel verklappen, maar het einde was wel origineel, en dus het vermelden waard. De 'overlevenden' gaan op vakantie.. Met het vliegtuig dat in de eerste film crasht.


De film was amusant om te kijken, maar zeker niet goed. Dit had ik ook niet verwacht, na de eerste films te hebben gezien. Hij was wel goed in beeld gebracht, er werd zo gefilmd dat je soms een waaaw-gevoel kreeg, vooral bij de instortende brug. Het 3D-effect gaf er een leuke toets aan, zeker omdat je alles in het rond zag vliegen, maar die brilletjes worden zoooooo irritant na een tijd. De acteerprestaties beschouw ik wel als matig, niet goed maar zeker niet ergerlijk slecht (Automaton Transmution was een film met enorm slechte acteerprestaties, als u vergelijkingsmateriaal wilt. Maar ja, dat was ook een B-film.) Er waren niet veel schrik-momenten in de film, wat het wel minder leuk maakt, want het doel van een horrorfilm/thriller (ja, zo staat Final Destination 5 geklasseerd) is om mensen te doen schrikken of walgen. In geen van beide slaagde Final Destination 5 echter, maar hij bleef wel leuke ontspanning. Ik had hem, in tegenstelling tot Humo, geen 3 sterren gegeven.

EXTRA'S

1. Tron Legacy (film): Een goede film, ook al ligt hij niet echt bijjnen mijn interessegebied qua films. Science Fiction ligt me normaal gezien niet echt, maar deze film kon me wel amuseren. Hij duurde langer dan verwacht, waardoor de mensen waarmee we naar de cinema geweest zijn op ons moesten wachten, maar toch. De beginscène is fantastisch mooi gefilmd, en het verhaal is origineel. De dialogen zijn soms wel van laag niveau en ook sommige acteerprestaties stelden niet veel voor, maar door deze film wil ik het origineel wel eens zien.

2. Red Riding Hood (film): Een leuke film om gewoon eens te kijken, maar echt niet van hoogstaand niveau. De plotwending was wel heel verrassend, het originele verhaal is dat Roodkapje niets te maken heeft met de wolf, Roodkapje is goed en de wolf is slecht, maar vermeng het verhaal nu eens, Roodkapje is de dochter van de wolf en de wolf wordt meteen een weerwolf, waar liggen dan de balansen van goed en slecht? Het was een interessante plotwending, maar ik vond het er teveel aan dat de wolf een weerwolf bleek. De film draaide ook heel veel rond de gevoelens en de weerwolf was een schattige knuffelbeer, wat me wel bleef dwarszitten, aangezien ik het hetzelfde vind als bij Twilight (vampiers die hun slechte imago verliezen en geromantiseerd worden).

3. Billy Elliot (musical): Het verhaal was vrij moeilijk te verstaan, aangezien de acteurs een sterk Schots accent hadden. De decors waren echt wel impressive, het bed dat draaiend uit de grond kwam en daardoor de illusie wekte van een extra verdiep. De choreografie was uitzonderlijk, er was een heel hechte samenwerking en 'vertrouwensband' tussen de acteurs (dit zag je aan hoe makkelijk de jongen zich liet rondzwieren door de andere personages, ik vind dat dit vertrouwen vereist). De pakjes van sommige dansers waren wel wat strak..

4. Black Swan (film): Ik wou mijn grenzen verleggen met deze film, en een dansfilm gaan zien die op het eerste zicht lichtjes thriller was, maar een horror had ik niet verwacht (zie hier, het nadeel van te weinig informatie op voorhand). Ik vond de film echt goed, het verhaal zat wel moeilijk ineen maar maakte het mogelijk om een eigen interpretatie te geven, wat ik echt een pluspunt vond. Een grappig feit is dat Charlotte en mijn zus de helft van de film met hun handen voor hun ogen zaten. :D

5. Science Museum (museum): Ik vond het een interessant museum, maar op het moment zelf had ik er niet echt zin in. Het was leuke met alle interactieve spelletjes die je kon doen, maar het benedenverdiep was saai, daar hingen gewoon raketten enz. Er waren wel vééééééééééééééééééééééééééééééééééééééél te veel trappen tussen alle verdiepingen, maar het was wel interessant, en nog een voordeel was dat we vrij mochten rondlopen, wat het opeens een stuk interessanter maakt..

6. Strip Museum (museum): Het Stripmuseum heb ik op Halloween bezocht, samen met een vriend en zijn ouders. Het was leuk en interessant, ik ben vrij creatief aangelegd en teken graag, waardoor ik me natuurlijk extra verdiepte in de tekenstijlen van bepaalde auteurs. We konden er vrij rondlopen en het was zonder gids, zodat we bij alles zo kort of zo lang konden blijven plakken als we wouden, wat een museum natuurlijk opeens interessanter maakt.

7. Scream 4 (film): een grappige film om in de vrije tijd te kijken, maar echt niet van hoogstaande kwaliteit. Na de eerste film heb je eigenlijk alles al gezien, maar het blijft grappig hoe origineel ze blijven in mensen vermoorden. Er zaten natuurlijk wel gillende mensen in de zaal, maar over het algemeen bleef de verschietfactor hangen rond 0.

8. Piranha (film): Deze heb ik onlangs nog thuis gekeken, maar ik vond hem wel grappig om te vermelden.Hij was... veel te geoveracteerd. de 'actie-scènes', waar de mensen van hun boot vielen en in stukjes geknabbeld werden, duurden veel te lang en waren veel te veel 'Jaws-geïmiteerd'. Het bloed was overduidelijk vals en met de computer geplakt (de oude films waren nog echter, ook al waren de piranha's in de 1e mini-dinosaurussen die uit hun aquarium kropen en op hun achterpootjes liepen, en in de 2e konden ze vliegen). Deze film was wel grappig, maar veel te commercieel door de pornosterren die meespeelden en het valse bloed, hij was echt gewoon gemaakt om aandacht.

9. Kabouter Wesley tentoonstelling (expo): deze vond ik het gewoon waard om te vermelden. Het is wel vorige augustus dat ik ben geweest, toen ik in Knokke was, maar het was echt leuk. Alle strips hingen er en je mocht ook zelf een nieuwe verzinnen :D er waren ook andere cartoons tentoongesteld, sommige waren grappig, andere niet, maar ik heb er wel veel leuke tekenaars ontdekt.

ERVARINGSVERSLAG PAGANFEST

Recensie:

 

27/03/2011

Paganfest 2011 review

De Trix werd voor een dag het walhalla voor folk en viking liefhebbers met Paganfest. Maar liefst acht bands stonden geprogrammeerd op deze uitverkochte extended edition.

Kivimetsan Druidi mocht de spits afbijten. Naast Eluveitie de enige band met vrouwelijk vocalen. Een leuke opwarmer, maar niets speciaals. Bij Arafel was er al iets meer sfeer in de zaal. Veel zwaarder dan hun voorganger, zowel muzikaal als vocaal. 

De eerste band die het publiek helemaal meekreeg, was Heidevolk. Zij waren speciaal voor deze extended editie in ons land aan het programma toegevoegd. Ze werden ten zeerste geapprecieerd door het publiek, er was dan ook heel veel interactie tussen hen en de band. Een leuke setlist (volledig in het Nederlands gezongen) die werd afgesloten met het bisnummer Vulgaris Magistralis, waarbij het publiek volop meezong.

De volgende band was Varg. Na de goede performance van Heidevolk, was het moeilijk om dit te evenaren. De bandleden kwamen het podium op met rood-zwart geverfde gezichten en armen. Ze waren de zwaarste band tot nu toe en het klonk best wel goed, maar naar het einde toe had je het wel gezien. 

Hierna was het de beurt aan Moonsorrow. Een van de bands die ik wou zien, maar jammer genoeg was hun optreden niet echt geslaagd. Wat een goede show beloofde te worden na een indrukwekkende intro, werd helaas niet waargemaakt wegens de eentonigheid van de songs. Ook qua visueel aspect was er niets speciaals, de hele tijd een afwisseling van blauw en wit licht en weinig interactie met het publiek.

Unleashed was helemaal het tegenovergestelde. Deze Viking Death Metal band deed er geen touwtjes om en bracht de zwaarste set van alle bands, zonder eentonig te worden. Er waren veel tempowisselingen en de songs konden duidelijk uit elkaar gehouden worden. Veel interactie met het publiek was ook een pluspunt, wat voor veel meezingmomenten zorgde. Ook werden hier de eerste moshpits en zelfs een wall of death ingezet. Een heel geslaagd optreden en wat mij betreft het hoogtepunt van de dag.

Na Unleashed was er opnieuw een extra band die we in Antwerpen mochten verwelkomen: Eluveitie. Bij deze folk metal band stond de zaal het meest vol. Het optreden kan in een woord beschreven worden: hevig. Het leek soms alsof het hele publiek in beweging was; springen, moshen, crowdsurfen en zelfs huppelen. De zanger riep halverwege de show op om een grote circlepit te starten en het publiek kon zich ook uitleven in een gigantische wall of death. Energie genoeg aldus, bij deze band. Op rustigere momenten werd er dan weer volop geheadbanged.

Afsluiter van deze avond was Korpiklaani. Typische folk metal met al die vrolijke deuntjes, meermaals werden er treintjes van mensen gevormd die tussen het publiek door liepen te dansen. Het liedje Wodka was blijkbaar enorm in trek want verscheidene malen werd dit gevraagd door het publiek, waar ze dan ook uit de bol bij gingen eens ze het speelden. Ze speelden ook een knappe cover van Motörhead’s Iron Fist en nog een bisnummer.

Naam: Paganfest 2011

Datum + uur: 26/03/2011 om 15:00

Plaats: De trix / Hof ter Loo in Antwerpen

Met wie: Bram Vereertbrugghen (5humB), Joshua en Stephanie (vrienden die niet van Halle zijn).

Motivatie: Ik hou van pagan / viking / folk metal. Er kwamen enkele bands die ik al gezien had, Korpiklaani en Eluveitie bv, en waarvan ik dus wist dat ze goed waren en waarvan ik dus echt zin had om ze nog eens te zien. Hun muziek is aanstekelijk en vrij vrolijk en daar hou ik van. Andere bands, zoals Varg, had ik nog niet gezien maar wel al naar geluisterd (u weet wel, Youtube) en die vond ik ook goed.

Voorkennis: ik had voorkennis van enkele bands die speelden doordat ik ze al op andere concerten had gezien (Graspop Metal Meeting o.a). Van anderen wist ik dat ze in de smaak vielen omdat vrienden (met wie ik daar naartoe ben geweest) ze goed vonden en we delen wat dezelfde muzieksmaak.

Bespreking:

De mening van de recensent over de eerste band, Kivimetsan Druidi, komt volledig overeen met die van mij. Het is een leuke band om naar te luisteren, maar echt niet speciaal. De show was ook niet veel bekijks, en de sfeer in de zaal zat er ook nog niet zo goed in. En, dit kan een vooroordeel zijn, de zangeres was echt niet fijn om naar te kijken, aangezien ze 'een maatje meer had' en zich gedroeg alsof ze Miss Universe was. Nee, dat is gewoon.. FOUT.

Bij de tweede band zat de sfeer er ook al meer in, zoals de recensent zegt, en dit komt vooral omdat Arafel zwaarder was. Hiermee ben ik het totaal eens.

Dan kwam Heidevolk, een Nederlandse band. Bram had hen al eens aan het werk gezien (Heidenfest 2010) en was er laaiend enthousiast over. Net als het hele publiek trouwens, de zaal ging uit de bol en er was, net zoals de recensent zegt, een goede interactie met het publiek. Ze lieten ons stukken meezingen en deden zelfs een bisnummer (eentje dat ik wel wat minder goed vind, maar bon, ik heb niets te klagen ;D)

Met wat de recensent te vertellen heeft over Varg, ben ik het niet eens. Er zat afwisseling in hun setlist en ze entertainden het publiek ook echt. Bij hun liedje Rotkäppchen (Roodkapje --> origineel gevonden, want Varg betekent wolf) kwam de violiste van Eluveitie op het podium, verkleed als Roodkapje. Varg deed ook echt de moeite om 'Roodkapje' op z'n Vlaams uit te spreken, want bewonderenswaardig is.

Daarna kwam Moonsorrow, die me, net als de recensent, ook echt wel tegenvielen. De intro was veelbelovend, de manier waarop ze opkwamen ook, maar voor de rest was het eentonig, saai en weinig spectaculair.

Daarna kwam Unleashed. Hier kan ik spijtig genoeg niet echt een mening over geven, want ik was niet in de stemming voor death metal en ben dus naar buiten gegaan. Daarna hoorde ik wel dat de moshpits zo hevig waren dat er security moest tussenkomen, dus schijnbaar speelde Unleashed de zaal echt plat.

Hierna kwam één van de 'headliners', Eluveitie. Ik verwachtte dat ze een spetterende show gingen brengen, aangezien ze me op Graspop zover hebben gekregen dat ik zotenthousiast begon te crowdsurfen, maar nee. De muziek was aanstekelijk en ze hadden de hele zaal mee, zoals de recensent ook echt wel zegt, maar toch, dit was een 'flop' van een show tegenover de laatste keer dat ik ze zag.

Last but not least, Korpiklaani. Het hoogtepunt van de avond met 'meezingers' als Wodka. Ze hadden het publiek helemaal mee, en het was een fantastisch concert. De zanger had er enorm veel zin in schijnbaar en was ook heel enthousiast over Belgisch bier. Korpiklaani was gewoon fantastisch om te zien, maar ik heb één punt waarop ik kritiek ga geven. De cover van Motörhead was niet Korpiklaani, het paste niet echt bij hen.

Conclusie: I just had a great night :D

ERVARINGSVERSLAG CINEMATEK

Recensie:
Als u zich verveelt op de keuze om alleen de Amerikaanse blockbusters als je naar de bioscoop te zien zijn, is het "Musee du Cinema" zeker iets voor jou. In deze plaats verborgen door de beroemde Palais des Beaux Arts, ontdekt u alle films die de geschiedenis van dit soort kunst maakte. By the way, je hoeft niet noodzakelijk een film freak of een student zijn in de bioscoop om van de selectie ,gemaakt door de vereniging, te genieten. Het meest bijzondere ding om te zien is dat er bij de stomme film de piano muziek live gespeeld wordt. Eigenlijk geeft deze plek je betere films dan de anderen (bioscopen) voor een redelijke prijs.

Naam: Cinematek

Plaats: Brussel

Datum: 09/02/2011

Motivatie: Film interesseert me gewoon. We moesten kiezen tussen verscheidene musea, en dit interesseerde me ook het meest van allemaal.

Voorkennis: Ik had echter geen voorkennis over de activiteit, ik wist gewoon dat we er meer gingen bijleren over de geschiedenis van de film enz.

Bespreking:

Om te beginnen ga ik iets zeggen wat helemaal niets met de recensie te maken had. We hebben het museum niet uitgebreid gezien maar zijn slechts ingegaan op één aspect, de filmgeschiedenis. Dit vond ik echt spijtig, ik had gehoopt andere dingen te weten te komen, zoals cameratechnieken of special effects of make-up. De mevrouw die ons rondleidde gaf, echt waar, veel te veel uitleg. We hebben 2 uur gedaan over een gang van 3 meter, en geloof me, als we die gang op ons eentje hadden bestudeerd en alle uitleg op de grote platen ernaast hadden gelezen, waren we er nog sneller door. De recensent vertelt dat het bijzonder was dat er live muziek werd gespeeld, maar ik vind dat ergens wel logisch. Om constant naar beeld zonder geluid te kijken, daar is toch niets aan? Ok, de muziek paste er vroeger wel niet altijd bij, maar dat is een andere zaak. Film zonder muziek, dat gaat gewoon niet. De muziek bepaalt de hele sfeer, een horrorfilm zonder beangstigende achtergrondgeluiden zou gewoon lachwekkend zijn. Ik snap dus niet dat de recensent het bijzonder vind dat er live muziek werd gespeeld, ik vind dat maar gewoontjes. Op een ander vlak heeft de recensent gelijk, het museum is verborgen maar wordt eigenlijk ook aan alle aandacht onttrokken, bv in het nieuws. Ik had er voor dat we het gingen bezoeken nog nooit van gehoord. Een pluspunt vond ik wel dat we zelf stomme films mochten kijken.

Mijn conclusie van dit alles is dat de Cinematek eigenlijk nog een tof museum is om te bezoeken, maar niet met de mevrouw die ons de rondleiding gaf en als we de tijd krijgen alles te zien.