RECENSIE (van Humo.be)
Vorige week woensdagmiddag. We staan vredig de tijd te verbijten op het perron van metrostation Beekkant wanneer we ineens worden overvallen door een omineus gevoel van imminente dreiging.
Daar! Is het normaal dat er midden op de sporen een stroomkabel ligt te vonken en te knetteren? Is het toeval dat net nú 'Subway to Venus' van de Red Hot Chili Peppers uit de luidsprekers weerklinkt? Enneuh... Scheurt die metro niet véél te snel het station binnen?
Ineens buldert de hel los: het voorste treinstel vliegt met een donderend geraas van de sporen, recht op ons af... Maar het waren slechts hersenspoken: we waren nog íéts te veel in de ban van 'Final Destination 5', de nieuwste aflevering uit de welbekende 'You can't cheat Death!'-slasher-franchise.
Zoals gewoonlijk gaat de plot van start met een jongeman die een akelig realistisch visioen heeft van een verschrikkelijke catastrofe: we gaan niet verraden wélke catastrofe, maar weet dat het onheil - net als de vliegtuigramp uit deel één – razend knap in beeld is gezet.
Zoals u wellicht weet staan of vallen de 'Final Destination'-films met de inventiviteit van de accidenten, en die zijn deze keer van een uitstekende cru: in onze favoriete scène gebeurt er iets ingenieus met een op en neer springende gymnaste, een lekkende ventilator, een blootliggende elektriciteitsdraad en een scherpgepunte kopspijker die op het uiteinde van de afzetbalk geduldig op een neerkomende voetzool ligt te wachten.
Zelfs de 3D – die hier uitsluitend dient om allerlei voorwerpen uit het scherm te laten priemen – mag voor één keer worden gezien. Excellente zomertrash!
Naam: Final Destination 5
Datum + uur: vrijdag 9 september 2011 om 20.00
Plaats: Kinepolis Brussel
Met wie: Bram Vereertbrugghen (6HumB) en Quinten Goens (6WWiA)
Motivatie: Ik had de reclame zien hangen in enkele stations en metrostations, en ik vond de vorige films vrij grappig. Ja, u kan me nu vrij psycho vinden, maar de Final Destination-films zijn zo'n flopper qua horrorfilm, dat ze grappig worden. De manieren van doodgaan in de films zijn vergezocht, wat ze origineel en leuk om naar te kijken maakt. Dus ik verwachtte toch wel iets van de 5e film, en het is ook de laatste van de reeks, dus dat zou het zeker de moeite waard maken...
Voorkennis: Ik heb de vorige 4 films gezien, dus ik wist al wat ik kon verwachten, ook al hebben die films meestal niet zoveel met elkaar te maken, behalve dat er soms vermeld wordt wat er in de vorige gebeurde. Je kan ze allemaal (behalve de 2e, omdat daar nog een 'overlevende' uit de 1e meespeelt) afzonderlijk kijken, dus voorkennis was niet nodig.
BESPREKING
De Final Destination-films beginnen allemaal hetzelfde. Eén of andere jongere krijgt een visioen dat er iets erg te gebeuren staat, en dit redt hem/haar en enkele vrienden uiteindelijk het leven. In de 5e Final Destination is dit juist hetzelfde. Een jongen, die met enkele vrienden/collega's in een bus zit, ziet de brug onder hen instorten. Hij krijgt een paniekaanval en loopt samen met enkele anderen naar de kant. Juist aangekomen op 'vasteland', zien ze inderdaad de brug instorten, wat het begin is... Jaja, nadat je de vorige 4 hebt gezien, is het allemaal heel voorspelbaar, maar dat maakt het niet minder leuk om te kijken. De instorting van de brug is magnifiek gefilmd, en door de tussenkomst van 3D zie je letterlijk alles (ook de lichaamsdelen van de slachtoffers) op je afvliegen.
Het eerstvolgende slachtoffer is meteen ook de favoriete scène van de auteur van de recensie. En ja, ik geef hem daarin volledig gelijk. Ze sterft in vrij originele omstandigheden, en je ziet zo aankomen wat er met haar zal gebeuren, wat je op het uiterste van je stoel doet zitten. Ja, ook al zijn de Final Destiunationfilms ergens een schaamte voor het hele horrorgenre, ze kunnen de spanning goed opdrijven en er in houden. En ze zijn nog eens lachwekkend, want de sterfgevallen zitten vol ironie...
Een leuk voorbeeld van die ironie was het volgende sterfgeval. Een levensgenieter wilt een ontspannende massage krijgen, en zoals u weet, is dat daar meestal een oord van vrede. Boeddha, zoals u waarschijnlijk ook weet, is een vredelievende god. De ironie hierin is dat het slachtoffer sterft door toedoen van Boeddha... (toch door een Boeddhabeeld)
Over de rest van de ongevallen ga ik niet veel verklappen, maar het einde was wel origineel, en dus het vermelden waard. De 'overlevenden' gaan op vakantie.. Met het vliegtuig dat in de eerste film crasht.
De film was amusant om te kijken, maar zeker niet goed. Dit had ik ook niet verwacht, na de eerste films te hebben gezien. Hij was wel goed in beeld gebracht, er werd zo gefilmd dat je soms een waaaw-gevoel kreeg, vooral bij de instortende brug. Het 3D-effect gaf er een leuke toets aan, zeker omdat je alles in het rond zag vliegen, maar die brilletjes worden zoooooo irritant na een tijd. De acteerprestaties beschouw ik wel als matig, niet goed maar zeker niet ergerlijk slecht (Automaton Transmution was een film met enorm slechte acteerprestaties, als u vergelijkingsmateriaal wilt. Maar ja, dat was ook een B-film.) Er waren niet veel schrik-momenten in de film, wat het wel minder leuk maakt, want het doel van een horrorfilm/thriller (ja, zo staat Final Destination 5 geklasseerd) is om mensen te doen schrikken of walgen. In geen van beide slaagde Final Destination 5 echter, maar hij bleef wel leuke ontspanning. Ik had hem, in tegenstelling tot Humo, geen 3 sterren gegeven.
