Ervaringsverslag 'Buried'

Buried - Rodrigo Cortés

Het moet zowat de ultieme verschrikking zijn: je wordt wakker in een poel van ondoordringbare duisternis, je weet totaal niet waar je bent, en de enige geluiden die je hoort zijn het bonken van je hart en je eigen jachtige ademhaling. Je probeert je op te richten, maar je stoot met je hoofd onmiddellijk tegen een keiharde houten plank. En terwijl je wanhopig rond je heen klauwt en het angstzweet uit je poriën spuit, kom je tot het verschrikkelijke besef dat je in de nachtmerrie der nachtmerries bent terechtgekomen: je bent levend begraven. Nee, zó had u zich het begin van uw dag niet voorgesteld.

Het overkomt Paul Conroy (Ryan Reynolds ), het enige personage uit 'Buried' – misschien wel de memorabelste en inventiefste thriller sinds 'Memento'. Het deksel van de kist middels een serie goedgemikte martial arts-slagen verbrijzelen en zich vervolgens door de natte aarde een weg naar boven graven, zoals The Bride in 'Kill Bill', is voor Paul geen optie – hij is nooit in de leer geweest bij Pai Mei.
Hóe Paul in die benarde situatie is verzeild, wíe hij precies is, en óf hij zich zal kunnen bevrijden voor het laatste restje zuurstof opraakt, gaan we hier uiteraard niet verklappen. Wat u wél mag weten, is dat Paul na enig rondtasten in het donker enkele handige voorwerpen aantreft: namelijk een Blackberry en een Zippo. Vooral die Zippo komt van pas: zo kunnen ook wij zien wat er gebeurt.
Eén acteur, één kist, een aansteker en een mobieltje met een bijna platte batterij: met belachelijk weinig middelen bouwt de jonge Spaanse regisseur Rodrigo Cortés een ongelooflijk knap stukje cinema. Het gevoel van claustrofobie is bijwijlen ondraaglijk – soms heb je de indruk dat de muren van de bioscoopzaal létterlijk op je af beginnen te komen.
Maar Cortés gunt je geen énkele bevrijdende ademteug: je krijgt géén flashbacks te zien, géén bezorgde echtgenote, geen toesnellende televisieploegen, géén gravende reddingswerkers. We blijven vijfennegentig minuten lang tussen zes houten planken liggen – en tóch is er verbazend veel te zien.
Vraag ons niet hoe hij het heeft klaargespeeld, maar Cortés pakt à volonté uit met spetterende dolly shots en andere grandioze camerabewegingen, en op een bepaald moment laat hij zelfs een knetterende actiescène losbarsten die niet zou misstaan in een avontuur van Indiana Jones. We zouden zeggen: vreet dit, Michael Bay !
En Reynolds is voortreffelijk: je rúikt zijn paniek op je huid. Alles bij mekaar is 'Buried' een absolute topper in het genre van de één-enkele-locatie-film, waartoe ook 'Rope', 'Lifeboat', 'The Tenant', 'Phone Booth' en '12 Angry Men' behoren.
Nog één goede raad: kijk vooraf nog eens goed naar uw vingernagels. Tegen dat 'Buried' is afgelopen zal u ze allemaal hebben afgebeten.


Naam: Buried
Plaats: Kinepolis in Brussel
Uur + datum: 31/10/2010 om 22u30 op de Halloween Horror Night
Met wie? Bram Vereertbrugghen (5HumB) en Yacine, Gabriël en Timmy uit Don Bosco
Motivatie: Ik kijk graag horrorfilms en ging dus naar de Halloween Horror Night. Ik wist niet welke films er gingen draaien behalve Paranormal Activity 2 en Saw in 3D. Ik hoopte maar dat de twee anderen (Buried en Devil) ook goed zouden zijn en ik had wel zin in enkele films waarbij ik niet wist wat ik moest verwachten. Ik had dus geen specifieke motivatie om Buried te gaan kijken.
Voorkennis: Het verhaal op zich kende ik niet, ik kende slechts de titel van de film, maar ik verwachtte wel dat het zou gaan over iemand die levend begraven werd. ik hoopte alleen maar dat hij goed zou zijn, maar de titel klonk veelbelovend.

Bespreking:

Het verhaal klinkt goed, de ultieme nachtmerrie, zeker voor iemand met claustrofobie, net als ik. Levend begraven worden, in een kist in een woestijn in een land waar je niemand kent, de eenzaamheid die aan je vreet, en geen mens die je kan helpen aangezien je zelf niet weet waar je begraven bent en je gsm niet traceerbaar is. Ja, je hebt wel een gsm, en je hebt dus contact met de buitenwereld, maar toch ben je eenzaam, enkele meters onder de grond begraven.

Dit is het verhaal van Buried en in de review wordt gezegd dat het de memorabelste en inventiefste thriller is sinds Memento. Nu, ik heb Memento nooit gezien, dus daar zal ik niet over oordelen, maar Buried de memorabelste thriller? Ik vind persoonlijk van niet.Hij is zeker inventief, daar valt niet over te twisten, en dat ligt grotendeels aan het verhaal. Maar de memorabelste na Memento? Nee, sorry.

Ik heb gemengde gevoelens bij Buried. In het verhaal kom je te weten hoe Paul (het hoofdpersonage) in deze benarde situatie raakte, door middel van de telefoongesprekken die hij houdt met de buitenwereld door middel van de Blackberry die hij vindt in zijn kist. Ik kom ook verscheidene dingen over zijn privéleven te weten, maar me een beeld vormen van hoe zijn vrouw eruit ziet, lukt niet door het gebrek aan flashbacks. Ok, door flashbacks zou het concept van de één-enkele-locatie-film tenietgedaan worden, en het inventieve aan de film is natuurlijk het 'één acteur, één locatie'-principe, maar toch. Het lijken voor mij vijfennegentig lange minuten, gefilmd in een kist die misschien Pauls doodskist zal worden. De langdradigheid van de film wijt ik aan deze factoren, dus het gebrek aan locaties en flashbacks. Maar dit maakt de film net zo sterk. Hij werd wat langdradig en saai, zo zonder afwisseling, maar het feit dat de regisseur met één acteur, één locatie, één Blackberry en één Zippo een heel verhaal weet op te bouwen, dat steek houdt en waarin geen spoortje onduidelijkheid zit, is verbluffend. Ja, dit is ook een positief punt, ik heb me geen enkele keer afgevraagd waarom iets zus of zo ging, of waarom dit of dat gebeurde. De regisseur schepte een duidelijke klaarheid met verdomd weinig middelen. Ook het einde, dat verrassend was, had een onverwachte wending en sloeg op me in als een bom. maar dat zal ik hier niet verklappen, het is aan jou om de film te zien, beste lezer =D. De claustrofobie neemt steeds maar toe, en gaf me echt een beangstigend gevoel. Dit ligt deels aan het verhaal, en deels aan de camerabewegingen. Door het verhaal kom je te weten dat Paul slechts enkele meters onder de zanderige grond begraven ligt. Dit geeft, naast een gevoel van claustrofobie, een gevoel van valse hoop. Paul ligt dicht genoeg bij het oppervlak zodat zijn gsm bereik heeft, maar tegelijkertijd ligt er misschien een ton zand op hem, zodat hij toch opgesloten zit en het deksel niet naar boven krijgt. Dit zorgt echt voor een verstikkend gevoel bij mij. Want Paul kan ook geen gat maken om te ontsnappen, aangezien het verraderlijke zand dan als water naar binnen stroomt. Het claustrofobische gevoel krijg je ook door de camerabewegingen, want soms wijkt de camera zover uit naar opzij of naar boven dat je de volledige kist ziet (met uitzondering van de plaat langs waar gefilmd word), maar zo zie je de afmetingen van de kist, en besef je dat die echt veel te klein is om een man in op te sluiten. Het gevoel dat de tijd dringt, is ook enorm beklemmend. Het deksel van de kist is van hout, en kan het dus begeven onder die hoeveelheid zand. Paul heeft een gsm gekregen, maar een batterij kan immers platgaan. Hij heeft ook een Zippo gekregen, en geen zaklamp, want een Zippo gebruikt de zuurstof, en hoe langer hij de Zippo laat branden, hoe minder lang hij zuurstof heeft voor zichzelf.

De acteur die Paul (Ryan Reynolds) speelt, is fantastisch. Hierin ben ik echt akkoord met de review. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn fantastisch en het feit dat hij een gewone burger is en er ook zo uitziet, iemand die niets misdaan heeft, en de onschuld en angst op zijn gezicht te lezen staan, maakt het des te enger. Het kan immers iedereen overkomen...